Waar gebeurd verhaal………….. maar of het een happy ending heeft mag je zelf beslissen!

Enige tijd geleden werd ik door een goede vriend uitgenodigd voor een heerlijke verwendag in een privé wellness centrum in Haastrecht. Nee, niet ZO’N verwendag, maar gewoon heerlijk sauna, stoombad, massage, etc….de hele rattaplan. Bij het maken van de afspraak besloten we direct NIET te kiezen voor de gezichtsbehandeling, make-up, manicure en pedicure, maar gewoon het stoere mannenwerk; massages en verder geen poespas!

Dus wij afgelopen zondagmorgen om 11 uur paraat bij dit wellness-oord waar we ontvangen werden door een leuke jongedame die ons een heerlijk kopje koffie, geheel in oud-engelse stijl, aanbood. Na een uitleg en rondleiding door het centrum was de keuze dus snel gevallen op de Turkse Hamam-massage, de hot-stone massage MET shiatsu-massage EN als klap op de vuurpijl een sportmassage voor de echte sportmannen! Het zou een heerlijke dag worden waarbij volledige ontspanning centraal zou staan. Helemaal mijn ding dus.

Na het omkleden kon ik me, in een drie maten te kleine badjas die zich net om mijn volledige torso kon sluiten (vrouwenmodel???), vervoegen bij de jongedame die zich ondertussen ook speciaal voor dit moment had omgekleed. Ze wachtte me op in een surf-suite en vroeg me lachend om de badjas uit te doen en op mijn buik op de warme marmeren vloer te gaan liggen….. dat beloofde wat. Na wat heerlijk watergespetter en gespatter waarbij de rillingen van genot over mijn rug, en tussen mijn billen liepen, begon het ritueel met de kussensloop gevuld met schuim, scrubbing, peeling en weet ik allemaal veel. Elke veegsessie werd met warm water heerlijk zacht afgespoeld. Mijn huidje moet hebben aangevoeld als een zijdezacht laken. Ook de voorkant moest eraan geloven en stoer als wij mannen zijn draai je je dan om zonder een krimp te geven, of het de gewoonste zaak van de wereld is dat je naakte Adonis-lijf daar zo kwetsbaar op de warme vloer ligt. Discreet werd ik echter rond de heup-sectie afgedekt met een maagdelijk witte handdoek.  Zowel de voor- als achterkant werd daarna ingesmeerd met een heerlijke cacao-pakking die diep in de huid zou trekken en deze niet alleen lekker zacht, maar ook erg geurig maakt. Ik leek wel een kwatta-reep toen ik klaar was. Dat kriebelende warme water waarmee alles weer werd afgespoeld zorgde echter wederom voor een heerlijke ontspanning waarbij het knorren der mannenkeel regelmatig hoorbaar moet zijn geweest.

Na ruim een uur mocht ik even afkoelen in de “wachtruimte” alwaar ik werd ontvangen met een zalige sinaasappel-banaan-punch (of shake, whatever!). Denis, mijn wellness-partner in crime, kwam na enige tijd als herboren terug van de sportmassage. Het was tijd voor ruim 1,5 uur relaxen in de wellness-ruimte, met sauna, stoomcabine, zonnebank en verschillende douches. Eerst hebben we ruim 40 minuten gedobberd in een fantastisch groot éénpersoons bad met lichttherapie en jetstreams en bubbels, en alles wat er mogelijk nog meer in een bad kan zitten, waarbij we konden genieten van een overheerlijke verse fruitsalade en Rivella-achtige drank. Door dat bubbelen en jetstreamen gaan ook echt alle poriën openstaan en wordt alles nog eens goed gereinigd. Toen ik na verloop van een half uurtje keek naar het voeteneinde schrok ik me dood! Op de waterrand had zich een enorme laag bruine, vettige troep genesteld. Was ik zo vuil voordat ik hierheen kwam? Ik had thuis toch ook nog gedouched! Op mijn hulpgeroep werd snel gereageerd en de surf-babe wist me te vertellen dat dat de restanten waren van de cacao-pakking die zich in mijn poriën genesteld had. Gelukkig!

Daarna was het tijd voor de lunch. De tafel was rijkelijk gevuld met sappen, koffie, broodjes, boterhammen, luxe beleg en salades. Wat een feest! Er was voldoende voor een heel weeshuis en dit zouden we echt nooit allemaal op kunnen. Je wilt je op zo’n moment ook nog profileren als iemand die gezond eet en uiteraard niet teveel. Echter alles was zo vreselijk lekker dat we gebunkerd hebben als bouwvakkers en we zaten na zo’n 45 minuten echt stampvol en de bordjes waren netjes leeg, zoals moeder ons dat geleerd had. Zo vol echter was mijn buik dat deze toch lichtelijk was opgezet en alles dat naar binnen is gegaan was ook alweer op zoek was naar een weg naar buiten. Een lichte drang begon zich kenbaar te maken……… zou ik eerst nog even…..??? Nee, je wilt je in zo’n net oord ook niet helemaal laten gaan want de ervaring leert dat als ik eenmaal ben geweest dat in de ruimte toch een enigszins bedompte lucht hangt, dus ik besloot het toiletbezoek gewoon even uit te stellen totdat ik weer thuis zou zijn. Nog ongeveer een 3 uurtjes te gaan.

Daarna was het moment aangebroken waarbij we samen in één ruimte, op 2 super-professionele massage-banken een hot-stone en shiatsu-massage zouden ondergaan. Denis werd behandeld door de surf-babe, ik door haar moeder die overigens bijna net zo oud was als ikzelf. Zij was een ervaren sportmasseuse die ook bekende voetballers en sporters had behandeld voordat ze haar eigen wellness ruimte startte. Vanaf het moment dat we, wederom in adamskostuum op onze buik op de bank gingen liggen, werden we discreet toegedekt en vanaf dat moment heerste er een heerlijke en serene stilte. Het enige geluid dat zo nu en dan hoorbaar was was het zachte geklik van tegen elkaar tikkende hete stenen…..wat een heerlijke weldaad! Ik voelde mijn lichaam ontspannen……voelde me volledig wegglijden. Deze ontspanning ging zelfs zo diep dat alle andere drie mensen aanwezig in deze ruimte dat konden horen; ik begon te snurken als een oude beer in winterslaap! Zelf heb ik dat uiteraard niet gemerkt omdat ik diep in coma lag. Nu is het belangrijk om te weten dat als ik slaap, ik door alles heen kan slapen; stofzuigeren, praten, muziek, wasmachine, etc. Echter zodra ik een geluid hoor dat onbekend is, of anders dan anders, dan ben ik meteen klaarwakker.

En opeens WAS ik klaarwakker! Ik werd gewekt door een geluid dat hier niet hoorde; het leek op het verschuiven van houten tafelpoten op een houten vloer of iets dergelijks………. maar er was hier geen houten tafel en de vloer was van steen. Al die tijd was het muisstil geweest in de ruimte en nu ineens kort dat gekke geluid? Had ik het me verbeeld? Gedroomd misschien? Of……… had ik per ongeluk…..??? Nee, dat kon ik me echt niet voorstellen. Maar goed, je wilt het toch zeker weten. Dus ik lag muisstil om te kijken of er een reactie kwam van Denis of één van de 2 dames. Geen enkel geluid………. gelukkig! Of rook ik daar toch wat? Mijn hoofd lag voorover in zo’n kijkgat waar precies, of eigenlijk precies niet, je gezicht inpast en ik staarde naar de grond, ondertussen voorzichtig ruikend of er zich enig gas bevond dat niet tot de 20% zuurstof en 80% stikstof in de lucht behoorde. Leek het daar op een luchtje? Of verbeeldde ik me dat maar? Ik wist het niet zeker. Maar goed, omdat niemand reageerde ging ik er dus maar van uit dat het allemaal een slechte droom is geweest.

De massage werd professioneel afgemaakt en na nog een half uur konden Denis en ik weer even wat drinken in de wachtruimte. Ik vertelde hem dat ik heerlijk ontspannen had genoten. “Dat heb ik gemerkt”, antwoordde hij. “Het leek wel op een beer in winterslaap…….. die ook nog even een boer liet!” Shit!!!!!!! Letterlijk en figuurlijk dus! Ik had in mijn slaap gewoon een ongelofelijke scheet gelaten, die bovendien ook nog vreselijk stonk! De dames hadden elkaar aangekeken en echt enorme moeite gehad om hun lach in te houden…..toch knap! Maar bovenal heel professioneel!

Ik heb direct mijn excuses aangeboden en verteld dat ik het echt zelf niet gemerkt heb en zwaar in coma was (tuurlijk John!!!). Ik maakte er maar van dat het eigenlijk een enorm compliment was dat ik dus door die massage zo onder zeil en totaal ontspannen was (ja, je moet wat om je gezicht te redden) en ze kon er vriendelijk om lachen. Ik heb haar om de schade wat te beperken maar een fles XanGo en wat Glimpse cadeau gedaan om zo, hopelijk, toch een beetje mijn gezicht te redden, maar ik vrees dat dit dagelijks, voor de komende jaren, tegen alle gasten verteld zal worden. Maar ach, zoals mijn opa altijd zei: “Het gaat er niet om HOE ze over je lullen, ALS ze maar over je lullen!” Mission accomplished!

Soms gebeuren er dingen in het leven waarvan je later denkt: “Shit, had ik maar……”. Het probleem is dan echter dat het al te laat is en het resultaat niet meer om te keren. Je hebt een verkeerde beslissing genomen, of nog erger, helemaal geen beslissing genomen en helemaal niets gedaan. Je stond voor de keuze, hebt besloten er niets mee te doen, en als je er later op terug kijkt had je het gewoon moeten doen. Maar vaak beslissen we om iets niet te doen vanwege verschillende redenen. Dat kan zijn om wat anderen er van zullen denken. Onze omgeving, onze vrienden en kennissen die zich soms voordoen als de experts of waarvan je hun mening erg belangrijk vindt. Maar ook omdat je misschien bang bent dat je het niet kunt of op je bek kunt gaan. Soms omdat we niet precies weten wat het is; we weten niet wat het precies is, hoe het precies zit, of wat de details zijn, en daarom durven we het niet of denken we dat het niet voor ons is. M.a.w. we verzaken om een beslissing te nemen omdat we gewoonweg niet de moeite willen nemen om eerst eens alles goed uit te zoeken, de moeilijke vragen te stellen, te onderzoeken. En het gevolg is dat we later spijt hebben van een verkeerde of niet genomen beslissing. (Hoewel het niet nemen van een beslissing op zich natuurlijk ook een beslissing is…… om het niet te doen!). Soms blijken in onze ogen goede beslissingen achteraf heel verkeerde. Denk aan Icesave en de vele beleggingsgelden die afgelopen jaren in rook zijn opgegaan.

Ik wil jullie graag laten kennis maken met Wim. Wim is een oude vriend van me en hij belde me laatst op om me uit te nodigen. Hij wilde dat ik zijn uitbouw aan z’n huis van een half miljoen zou komen bewonderen. Goed, ik had Wim al vele jaren niet gezien en was wel benieuwd naar hoe het hem was vergaan dus ik gaf aan dat ik de volgende week langs zou komen voor de bezichtiging. De volgende week reed ik richting zijn huis in Utrecht. Ik kwam daar aan in een buurt waarvan ik niet echt het idee had dat het een heel dure wijk was, maar goed, misschien was Wim’s huis anders. De TomTom stuurde me een straat in waar ik uiteindelijk moest zijn. Het huisnummer dat Wim had opgegeven kwam niet helemaal overeen met mijn voorstelling van een huis met een verbouwing van een half miljoen, maar het naambordje gaf aan dat Wim er toch echt woonde. Ik belde aan en inderdaad……. Wim deed open. Hij liet me binnen, we kletsten wat en dronken wat en toen vroeg Wim of ik de uitbouw eens wilde zien. Ik had me wat voorstellingen gemaakt dus ik antwoordde dat ik er erg naar uitzag. Wim ging me voor naar een deur aan de achterzijde van zijn huis en toen hij die opende kwamen we in een ruimte te vergelijken met een leuke serre. “Zo, zei Wim, dit is het!” Ik keek Wim aan, denkende dat ie me in de maling nam en vroeg grappenderwijs: “Haha, je bent zeker in zee gegaan met een aannemer van de gemeente, die vallen ook altijd 10x duurder uit dan begroot!” Wim kon er echter niet om lachen. “Nee zei hij. Dit is werkelijk mijn uitbouw. Natuurlijk heb ik er geen half miljoen voor betaald, maar ik had 5 jaar geleden een kennis van me die me een interessant voorstel deed. Hij kwam met een zakelijk voorstel, om samen met hem een business op te bouwen. Samen zouden we een paar jaar hard werken en dan zouden we na een jaar of 4-5 kunnen stoppen met werken. Het kostte me echter op dat moment zo’n €1000,- om te investeren. Het was nog vrij nieuw allemaal en mijn vriend was wel heel erg enthousiast, echter toen ik het tegen enkele vrienden vertelde werd ik aan alle kanten gewaarschuwd en/of uitgelachen. Dat zou niets voor mij zijn, zij wisten dat precies en kenden meer van dat soort verhalen. Ik heb hem toen verteld dat ik liever mijn geld op de bank hield want ik wilde over een paar jaar gaan verbouwen en dan zou dit geld goed van pas komen. Zo gezegd, zo gedaan. Toch heb ik zijn ontwikkelingen in de jaren daarna gevolgd. Hij heeft echt wel hard gewerkt en soms moest ie wel eens een verjaardag overslaan, maar hij had het altijd zo leuk, had spannende verhalen en maakte leuke dingen mee, ging veel op reis en maakte veel nieuwe vrienden. En afgelopen jaar belde hij me op om te vertellen dat ie al ruim een jaar helemaal financiëel onafhankelijk was en dat ie niet meer hoefde te werken, hooguit een paar uurtjes per week. De rest van de tijd was ie vakantie a/t vieren en deed ie leuke dingen. En ik had in die tussentijd net genoeg gespaard om deze uitbouw te bekostigen, deels nog bijgelegd met een lening.  Als ik met mijn vriend in zee was gegaan had mijn leven er nu net zo leuk en spannend uitgezien als dat van hem. Nu werk ik nog steeds voor een baas en ben ik eigenlijk bezig diens fortuin te bouwen. En mijn vrienden die me destijds het “goede advies” gaven om er niet aan te beginnen zit in het zelfde schuitje. Bankroet, leningen, en nog steeds hard werken voor een baas. Jammer dat ik destijds mijn oor heb laten hangen naar deze zgn. “deskundigen”. Goed, daarom is dit nu dus de verbouwing die me totaal ruim een half miljoen heeft gekost.”

Goed, dit hele verhaal van Wim is natuurlijk maar een verzonnen voorbeeld, echter zo gebeurt het in de praktijk wel heel vaak. We laten ons oor hangen naar de zgn. “deskundigen” die je goedbedoeld advies geven. Echter zelf hebben ze helemaal niets bereikt in het leven, zijn niet zakelijk succesvol, en gaan toch jou vertellen welke zakelijke en financiële beslissingen je moet nemen! Soms is het goed eens serieus te kijken naar een voorstel dat mogelijk heel goed voor jouw toekomst zou kunnen zijn. Bedenk eens hoe het de mensen vergaan is die NIET Bill Gates hebben uitgelachen toen ie kwam met een idee waarbij in de toekomst iedereen thuis een PC zou hebben, maar juist in hem hebben geloofd en hebben geïnvesteerd in zijn idee. Stap absoluut niet zomaar overal in, ga niet zomaar met iemand in zee, maar zorg WEL dat je heel goed weet waar je “NEE” tegen zegt.

Dat brengt me uiteindelijk naar het punt van deze boodschap. Zelf heb ik deze stappen genomen en gekozen voor mijn weg naar succes. En ik wil jullie hier heel graag mee laten kennis maken zodat je later niet kunt zeggen: “Je hebt me helemaal niets verteld of laten weten!” Je krijgt de kans om vanuit eerste hand alles te weten te komen over ons bedrijf, onze produkten en onze toekomst. Op 13 januari 2010 wordt er een grote bijeenkomst georganiseerd in Nederland waarvoor ik je van harte wil uitnodigen. Eén van de gasten is mogelijk Doug Wead, een presidentiëel adviseur. Als deze naam je niets zegt kijk dan eens of je zijn naam kunt Googlen of wat er op YouTube van hem te vinden is. Dus zet deze datum alvast in je agenda (ja, 13 januari 2010 staat nog op de agenda van 2009!!!), de precieze locatie en tijd zal ik tzt bekendmaken, en ga mee en neem dan, met alle kennis die je hebt, een juiste beslissing, of dit mogelijk iets voor jou zou kunnen zijn. Als je het niets vindt, even goede vrienden. Maar ik ben er van overtuigd dat je in het komende jaar meer plezier en avontuur gaat meemaken dan in de afgelopen 10 jaar bij elkaar! Daar zal ik persoonlijk voor zorgen!!!

Veel plezier en bedankt voor jullie tijd!

Goed, daarna op weg naar de Grand Canyon. Eerst nog een tussenstop gemaakt in het kleine plaatsje Ash Fork. Het plaatselijke VVV, annex museum, annex informatiecentrum, werd gerund door vrijwilligers en daar hebben we nog wat leuke plaatjes kunnen schieten. Ook een potje poker met de ruige cowboys en de vrijpostige dames liet ik me niet ontzeggen. Arizona blijkt echt cowboy- en indianenland te zijn. Naast Navajo, Hualapai, Yucca, Havasu, Tehachapi, Chemehuevi, Tusayan, leefden er ook nog vele onbekendere stammen. Later nog wat meer over de lijdensweg van de indianen. De Grand Canyon is echt fantastisch. De uitzichten die je daar hebt, verlicht door de ondergaande of opkomende zon, zijn echt fenomenaal. Maar omdat je overal wel uren kunt blijven staan besloten we door te rijden via de Desert View Route naar de Little Colorade River Gorge. Je voelt je zo enorm klein (ja, zelfs ik!!!) als je daar tussen al die grote en steile rotsen staat. Rond een uur of 6, na genoten te hebben van de ondergaande zon, reden we door naar Cameron. Volgens de kaart een redelijk stadje dus daar moesten we voldoende slaapgelegenheden kunnen vinden. Echter als de zon daar ondergaat is het ook echt vrij snel donker. En aangezien daar de wegen echt nooit verlicht, en dus pikkedonker, zijn, werd het steeds moeilijk om een slaapplaats te vinden. De 4 opeenvolgende plaatsjes, inclusief Cameron, bleken echter slechts vlekjes op de kaart te zijn, hooguit 10-20 huizen, zonder verharde wegen, en het was nog een flink stuk naar de eerste grote stad. Uiteindelijk kwamen we, rond een uur of 9 ‘s avonds, in het pikkedonker, aan bij Anasazi Inn, de enige mogelijkheid om te slapen. De Anasazi zijn een indianenvolk met de nodige mysterie. Wie vroeger de afleveringen van de X-files heeft gevolgd, begrijpt wat ik bedoel. Ons motel leek wel okay, met een diner die 24 uur open blijft, gerund door de originele Anasazi-indianen. We werden echter geplaatst in een soort legerbarrak met aparte kamers. We waren de enigen in de gehele barrak! Dat mocht echter de pret niet drukken. Ik zag hierdoor voldoende mogelijkhedden om Skeeter in de nacht achterna te zitten, dus dat beloofde  veel goeds. Het bed was echter enorm klein, kleiner dan een “twijfelaar” dus het lag niet echt comfortabel. Midden in de nacht echter, toen we allebei sliepen, werd Skeeter in haar arm “gepoked” door een……. “iets”. Aangezien zij hier niet echt meer van schrikt heeft ze dat “iets” alleen maar geantwoord: “Ja, ja, het is al okay, laat me nu maar slapen.” In de ochtend bleek, bij navraag bij de Anasazi-indianen, dat het waarschijnlijk de geest van een klein meisje moet zijn geweest dat op deze manier wel eens gasten pest. Zo zorgt ze ook voor het verplaatsen van het bestek dat op de tafels ligt, etc. Of het allemaal echt waar is, of ter plaatse verzonnen, weten we niet….. het geeft echter wel een onvergetelijke herinnering aan de trip.

Na het ontbijt besloten we terug te rijden naar Tuba City. Niet alleen omdat we ‘s avonds alle mooie uitzichten gemist hebben maar ook omdat in Tuba City het Navajo Interactive Museum staat. Een leuke ervaring waar je alles leert over deze grote indianen-tribe. Ze hebben echt in een periode van ruim 100 jaar alle leed moeten ondergaan van slavernij tot mishandeling, etc. Ze moesten zelfs naar speciale scholen waar ze werd geleerd geciviliseerd te zijn, ipv wild. Ondanks al deze vernederingen en lange lijdensweg blijft het een verdraagzaam volk. Ze hebben zelfs in vrijwel alle oorlogen waarbij de Amerikanen betrokken waren een enorm belangrijke rol gespeeld. De zgn. “Code Talkers” zijn hier een sprekend voorbeeld van. Neem eens een kijkje op http://www.americanwest.com/pages/navajo2.htm voor meer informatie over dit interessante indianenvolk.

Goed, genoeg over de indianen, deze trip gaat tenslotte over ons! Ik moest en zou door Monument Valley rijden. Hier zie je de mooiste vergezichten van prachtige rotsformaties zoals je die in alle cowboyfilms tegenkomt. Ik had begrepen dat dit slechts één lange weg zou zijn met enkele stopplaatsen voor wat foto’s. Het bleek echter een avontuurlijke tocht te worden door de desert, tussen de rotsen door die elk een eigen naam hebben. Fantastisch! Het mooiste moest echter nog komen; ik wilde persé de zonsondergang zien op de “Mexican Hat”, een punt waarover ik enorm veel gehoord en gelezen dacht te hebben. Dus wij plankgas door de woestijn ……….. tot we in Mexican Hat aankwamen. Het blijkt de naam van een dorpje te zijn met slechts één markante rots……..  Je raad het al: de “Mexican Hat”. Hij bleek echter heel klein te zijn, en stond nog op z’n kop ook. Door je hoofd gedraaid en heel schuin te houden, kon je er met heeeeeel veel fantasie mogelijk een sombrero in ontdekken, echter ons is het niet gelukt. Gelachen hebben we wel om deze desillusie! Skeeter heeft nog wel een mooie Navajo armband gekocht, origineel zilver, vol met turquoise stenen. Heel verrassend was dat we hier geen “sales-tax” hoefden te betalen zoals overal in de VS. Toen ik dat zei tegen de Navajo-verkoopster antwoordde ze heel adrem: “Ze hebben ons land afgepakt en ons vernederd. Dit is wel het minste!”

Na overnachting in Blanding zijn we gereden naar de zuidingang van Canyonlands. Elk National Park heeft zijn eigen unieke punten zodat alles weer een belevenis is. Aangezien het doodlopend was en de noordingang te ver weg was besloten we eerst te lunchen in Moab en daarna door te rijden naar Arches National Park. De noordingang van Canyonlands zouden we de volgende dag doen. Arches staat bekend om zijn rotsformaties met openingen in de rotsen. Velen van jullie zullen deze foto’s vaak gezien hebben. De leukste verrassing moest echter nog komen; in Devil’s Garden, het eindpunt van Arches, liepen we Joe Morton, de oprichter van XanGo tegen het lijf! Wat een ongelofelijk toeval. Uiteraard even gekletst en een foto gemaakt. Ook Joe heeft zelf een foto gemaakt dus hij zal ons niet meer vergeten. Één van de dingen waar we bij aanvang van onze hele VS reis geen rekening mee hadden gehouden is dat je in vrijwel alle National Parken veel moet hiken, dus aangepaste kleding is geen overbodige luxe. Uiteraard hadden we dat niet bij ons. Omdat we toch wel steeds een stuk wilden wandelen om de mooiste punten te zien waren we steeds aan het eind van de dag versleten. Dus vandaag gingen we slapen in Moab; wel een wat duur en toeristisch stadje, maar weer met een fantastische historie. Goed, morgen weer een nieuwe dag.

De volgende dag vroeg (ja, we worden nog steeds rond 7 uur wakker elke ochtend) doorgereden naar Bodie, een spookstad. Skeeter heeft besloten mijn straf ten uitvoer te brengen en heeft zelf gereden in onze Nissan Rogue. In Bodie is vrijwel alles nog intact gebleven en hebben we vele gave foto’s gemaakt. En het lijkt gek, maar op elke foto lijken nog steeds de geesten van weleer rond te waren.

Na Bodie kwamen we langs Mono Lake, een enorm meer waar het barst van de kleine garnaaltjes en vliegjes. En stinken dat het doet!!!!!! Het is echt of alles om je heen ruikt naar rotte vis en dat komt omdat het hele strand is bezaaid met de dode garnaaltjes. Daarom maar snel doorgereden naar Yosemite National Park. Daar duizelt echt je hoofd van de prachtige uitzichten op watervallen van enorme hoogte’s (Bridal Veils) en hebben we ook de grootste monolith ter wereld, El Capitan, bezocht. Aangezien ik in een vorig leven Ranger moet zijn geweest bleef ik gespannen en geconcentreerd zoeken naar sporen van dieren en al snel liepen we enkele coyote’s en chipmunks tegen het lijf. De herten en beren lieten nog even op zich wachten maar die zou ik zeker de volgende dagen tegen gaan komen. ‘s Avonds besloten we de nacht door te brengen in Sierra’s Sky Ranch (op advies van eigenaresse van Day’s Inn Motel dat geen vrije kamers meer had) en dat was weer een perfecte keuze. Het hotel was al helemaal in Halloween stijl, inclusief volledig ingerichtte tuin met doodskisten en pompoenen, etc, maar ook de receptie was echt uniek. Op de balie lag een boek waar gasten hun berichten en commentaren konden plaatsen. Echter bovenop dit boek lag een langharige kat van ruim 20 kilo. Deze was absoluut niet van plan enige beweging ten toon te spreiden; waarschijnlijk de reden waarom hij dit postuur had.  Binnen in het restaurant werden we verwelkomd door een originele country band die aan het spelen was. We kregen een plaats aan de familietafel en al snel werden we lastig gevallen door de lokale “know-it-all’s” Don & Carole van Affodable Weddings (“Have Bible – Will Travel”) die niet alleen een praatje aan wilden knopen maar tevens wilden bepalen wat ik ging eten. Maar goed, uit beleefdheid hun advies maar opgevolgd……. wat resulteerde in veruit de lekkerste steak die er ooit gemaakt is! Ondanks dat ik echt volledig vol zat heb ik me toch laten verleiden tot een “award-winning-dessert” wat ik toch nog voor de helft naar binnen heb kunnen werken. Trots stralend bleven Don en Carole “Know-it-all” (Affordable Weddings, “Have Bible – Will Travel”) het gesprek warm houden. Uiteindelijk bleken het echter enorm leuke, lieve en warme mensen te zijn die ons uitnodigden om de volgende keer dat we in de buurt waren bij hen langs te gaan zodat ze ons alle mooie dingen uit de omgeving konden laten zien. Ze vertelden ons ook dat we zeker nog even terug moesten gaan naar Mariposa Cove in Yosemite, omdat we dat gemist hadden. Hier kregen we een blik op de machtige Seqouia’s die echt zo groot en dik zijn dat je er doorheen kunt rijden met de auto. Fantastische tip! Hier werd ik ook nog verwend op een stoeipartijtje van 2 chipmunks die ik mooi op film heb kunnen vastleggen en enkele prachtige wandelende herten die vrij dicht rond ons heen liepen. Waarschijnlijk was het mijn Ranger achtergrond die ervoor gezorgd heeft dat ze zo dichtbij kwamen; ze voelden zich veilig bij me.

Skeeter reed ons door naar Visalia waar we de nacht doorbrachten. De volgende dag reden we door naar Seqouia National Park. De dag begon wat frisjes maar werd al snel weer heerlijk zonnig. Toen we op een gegeven moment een klim maakten naar Moro Rock stond het zweet echt tot in de bekende bilnaad. In Seqouia staat ook de allergrootste boom ter wereld; General Sherman. Dit is werkelijk een indrukwekkend gezicht! Zeker als je dan op enkele meters afstand ook nog oog in oog komt te staan met 2 beren! Wow!!! Dat maakt het allemaal zo onwerkelijk en indrukwekkend!  Toen we verder reden roken we een brandlucht en zagen we enig oponthoud verderop. Er bleek overal om ons heen brand te zijn! Op diverse plaatsen in  het bos waren branden aan de gang en zag je niet alleen bosjes maar ook grote bomen in vlammen opgaan! 

Toen we uiteindelijk terugreden langs de kliffen en ravijnen werden we, tijdens een korte stop voor enkele foto’s, overvallen door een optrekkende mist. Dit was mooi voor de foto’s en film, echter binnen minder dan 2 minuten zagen we echt geen hand voor ogen meer! En als je dan weet dat je nog vele mijlen langs de onbeveiligde ravijnen moet rijden om beneden aan te komen slik je wel eventjes.

Gelukkig hebben we het veilig gered tot aan Bakersfield waar we heerlijk hebben geslapen en hebben genoten van een USA/Continental Breakfast. Het daaropvolgende bezoek aan Walmart is echt een belevenis op zich……. echt ALLES is daar te koop, in minimaal 13 verschillende kleuren, merken of smaken.

Goed, tijd om weer even te rusten hier! Tot over enkele dagen.

Maandagochtend 5 oktober vroeg ons bed uit, veel te vroeg, maar om Skeeter tevreden te stellen zodat we niet te laat komen, even snel een kop koffie naar binnen gewerkt, lopend naar de trein waar ik een ex-collega tegenkwam die ook naar Schiphol ging, echter voor een vakantie naar Brazilië. De vlucht naar Chicago hadden we eigenlijk geen 2 plaatsen naast elkaar maar hebben we geruild met een Ned. dame; haar man kon nog een plaats vlak achter haar bemachtigen, vlaak naast een Turks gezin met enkele kinderen. De vlucht was lang maar redelijk en zelfs het eten was okay, echter continu een jengelend kind achter ons was toch enigszins vervelend. Gelukkig hadden we het nog niet zo slecht als de partner van onze buurvrouw, die een hete kop koffie over zich heenkreeg van datzelfde, wild spelende, kind.

Bij aankomst op Chicago O’Hare was het erg druk met enorme lange rijen, ook bij de bagagecontrole waar we volledig gestripsearched werden. Hierdoor liepen we enorme vertraging op en moesten we echt rennen om nog als laatsten aan boord te gaan. Het vliegtuig stond echt op punt te vertrekken, zonder ons. Pffffffff…….

Bij aankomst op San Francisco, hadden we wederom een lange wachttijd bij de baggageclaim. Tijdens dat wachten vroeg Skeeter me terloops om vast mijn rijbewijs te pakken zodat we meteen de huurauto op konden halen……… en toen kregen we onze eerste verrassing! Mijn rijbewijs lag nog netjes in mijn auto thuis in Nederland! Vergeten dus. Gelukkig is Skeeter de kalmte zelve en dus heeft ze me niet direct daar ter plekke gelyncht maar hier rustig mee gewacht tot een geschikter moment! Gelukkig had ze wel haar eigen rijbewijs bij zich want die hadden we dus echt nodig om de auto mee te krijgen. We spraken af dat ik toch illegaal zou rijden omdat ik toch van een beetje avontuur houd, in de hoop niet te worden aangehouden.   

Onze route naar Downtown San Francisco, Hotel Grant Plaza, verliep goed, zelfs zonder navigatie (zie je wel, Deny!!!!). Het was een leuk klein Chinees hotel aan rand van Chinatown.

Ik had Twin-bed geboekt, lijkt me voor ruim 2 personen, echter chinezen denken daar anders over. Mogelijk dat daar wel 2 kleine Chineesjes in passen maar zeker niet zo’n glote dikke Eulopeaan, dus besloten tot een upgrade. Hier kregen we de 2e verrassing van onze trip; door deze upgrade was ik uiteindelijk goedkoper uit! Tegenover ons hotel vonden we het beste Sushi restaurant ooit: Sushi Rock,  waar we echt fantastisch hebben gegeten, lekker en vernieuwend! Echter direct na het eten sloeg de vermoeidheid toe en vielen we direct als een blok in slaap.

Vanwege de jetlag waren we beiden erg vroeg wakker, rond 4-5 uur, dus zaten we om 7 uur ‘s ochtends al aan de koffie bij Starbucks. Hierna hebben we een heerlijk ontbijt genuttigd bij Denny’s op Mission, vlakbij Westfield Shopping Mall. Opvallend was de enorme hoeveelheid zwervers en weirdo’s die overal op straat te vinden waren; zoveel hadden we niet verwacht. Ze waren niet lastig maar het geeft wel een bepaald beeld van de stad. De fantastische Shoppingmall was 7 verdiepingen hoog en direct bij de ingang werd ik al aangesproken door een meisje uit Isreal en heb me laten verleiden tot het kopen van wel 3 nagelverzorgingssets.Maar ik moet eerlijk zeggen, onze nagels zijn echt mooi. Skeeter vond me een “sucker”! Op Union Square hebben we kunnen kijken naar het draaien van de trolleys, die door ondergrondse wielen via rails worden aangedreven. ’s Middags zijn we door Chinatown gelopen waar ze enorme grote ivoren beelden, leeuwen, paarden dolfijnen, snijwerken, etc verkopen maar ook enorm veel winkels hebben met enorme kolerezooi en opgestapelde paperassen tot aan het plafond! Via Grant Ave zijn we doorgelopen, via enorme heuvels, naar Pier 39. Hierbij kwamen we nog langs filmopnames van een nog nader te bepalen Blockbuster. Bij Fisherman’s Wharf waren we enigszins teleurgesteld toen we welgeteld één luie zeeleeuw zagen slapen op een vlonder. Hij was absoluut niet vooruit te branden dus togen we naar het Aquarium en de pier waar we een fantastisch uitzicht hadden op Alcatraz. Wederom ging weer erg vroeg ons lichtje uit, dus gingen we voor ons doen weer vrij vroeg slapen.

Ik had al enkele dagen pijn in linkerarm en tintelende vingers, daarom besloot ik op woensdagmiddag, na onze geslaagde zoektocht naar nieuwe hardloopschoenen, op zoek te gaan naar een chiropractor. De Yellow Pages stonden er vol mee en ook op internet was er voldoende in de buurt te vinden. Ik belde met een chiropractor/acupunturist en kreeg telefonisch te horen dat ik “ergens tussen 4 en 6 ” kon langskomen. Ik had geen zin het precieze adres op te schrijven en had op Google Maps “ongeveer” gezien waar ik moest zijn; slechts 2 blokken lopen, dus dat kon niet missen. Skeeter besloot mee te gaan en gezamelijk belandden we in diverse obscure straatjes, steegjes, alleys en andere plaatsen die je regelmatig in de misdaadfilms tegenkomt, converseerden met diverse Chinese genezers, alwaar ik gebottelde slangen en gedroogde oren kon kopen, echter niemand sprak Engels en ook niemand kende “Dr. Andy Lesko”. Gelukkig vonden we enige tijd later toch nog, slechts 5 minuten na 4 uur, het juiste adres. De ingang bleek moeilijk te vinden daar deze was gecamoufleerd met gordijnen en schilderijen; de “Dr.” en zijn consorten bleken nl. ook nog te schilderen, boetseren, dieren op te zetten, etc. Binnen werd ik echter verwelkomd door een goedlachse dame en een stoere gejeansde man die zich voorstelde als Andy Lesko, uit New York. Tevens voegde zich een mooie Chinese dame aan het gezelschap toe die zich pontificaal begon uit- en op te rekken, waarbij haar string regelmatig het daglicht zag. Dat beloofde veel goeds! Ik moest even snel een formulier invullen waarbij ik adhv een anatomisch model moest aangeven wat mijn klachten waren. Ik mocht in een stoel gaan zitten en Dr. Andy drukte in slechts 3 seconden op diverse punten langs mijn ruggegraat, pakte het vel met klachten en symptomen, begon wild met een gele markeerstift te krassen en had binnen totaal slechts 7 seconden gevonden wat mijn klachten waren en wat ik kon voelen! Skeeter zag het met lede ogen aan en vroeg zich verwonderd af wat er ging gebeuren. Ik bleef zelf enorm positief, zoals iedereen me kent, en zei tegen Dr. Andy: “Go ahead, fix me up!” Dat heb ik geweten! Binnen een straal van 3 blokken was het gekraak van al mijn wervels in nek en rug goed te horen en het klamme zweet brak me aan alle kanten uit! Man, wat deed dat pijn! Terloops vroeg Dr.Andy aan Skeeter of ze ook wilde gaan zitten; ze heeft beleefd geweigerd. Na nog enkele acrobatische toeren op een bank waar ik zeker nog 20 cm ben opgerekt, dacht ik dat nu de beurt was gekomen voor de massage door de Chinese dame in string. Dr.Andy had echter wat anders voor me in petto en ik mocht op mijn buik gaan liggen zodat ie wat “cups” zou plaatsen…….. Het leek of er 12 hete dolken door je lijf worden geprikt waarna je aan enkele haken wordt opgehangen in de “zweethut”. Ik voelde me net “a man called Horse”.  Dr.Andy zei me dat ik “even 10 minuutjess kon relaxen” maar het bleken de langste en pijnlijkste momenten uit mijn leven. Ik durfde geen vin te verroeren ivm de pijnscheuten, maar goed, je wilt je als grote gringo ook niet laten kennen, dus ik was gewoon eventjes stil met mijn altijd zo grote mond. Gelukkig bleek na de behandeling de pijn toch enigszins gezakt en ik vroeg hoeveel de schade was. Echter de eerste behandeling was gratis! Ik was zo eerlijk om te vertellen dat er geen 2e behandeling zou komen ivm ons vertrek de volgende dag en toen mocht ik evt wat fooi in een pot doen. Ik besloot $20 te doneren aan Dr. Andy, in de hoop nooit meeer een behandeling te hoeven ondergaan!

De volgende nacht heb ik geen oog dichtgedaan, bleef vanaf 3 uur wakker dus rond 5 uur maar spullen weer ingepakt  voor enkele trips in de buurt en het verdere vervolg van onze reis. Om half 9 arriveerden we wederom op Fisherman’s Wharf, echter nu aan de goede kant, waar wel 2.000 zeeleeuwen op vlonders, en soms zelfs op jachten van bezoekers, lagen te brullen. Daarna zijn we doorgereden naar Lombard Street, een zig-zag-straat, enorm steil naar benden en uiteindelijk over de Golden Gate. Wow, wat een uitzicht! Daarna doorgereden voor een kop koffie en lunch in Sausolito, net aan de andere kant van de Golden Gate. Na de lunch vertrokken we naar Golden gate Park waar diverse tentoonstellingen waren en hebben we de Chinese Garden bezocht. Het was fantastisch weer dus reden we daarna langs de kustweg zuidwaarts naar Sunnyvale waar Skeeter een “must-see” winkel wilde bezoeken. Uiteindelijk zijn we gestrand in Sacramento waar we heerlijk hebben gegeten, wederom bij Denny’s en ik daarna kon genieten van een American Football wedstrijd  Nebraska-Missouri.

Nu kon onze trip ECHT beginnen!

It also gives me more time to spend on the people in my organisation to help them, coach them and train them. This is the part I like the most about this business.

If you don’t already know what it is I’m doing, please take a look at my website at www.xanergy.eu and www.glimpsebeforeandafter.com. I’m pretty sure you’re gonna like what you see. And ofcourse if you want to know more, feel free to send an email at info@goxango.ws or jdeugd@chello.nl.

Have fun reading and till next time!

An elderly colleague of mine, at that time about 58 years old, was diagnosed with prostate cancer. I saw him only ocassionally and we didn’t  have much contact but still that was terrible news for all of us. At that time I was just about 3-4 month into my business with mangosteenjuice and all the research told me that there are many, many great documents full of research especcially regarding to cancer. In fact, alpha mangosteen, one of the potent xanthones in this remarkable fruit, was tested very positive in treating and fighting cancer-cells. In all studies the xanthone-cells killed and stopped the cancer-cells. Even the great official cancer societies like Sloan & Kettering and the American Cancer Society speak about it as a remarkable fruit than can be used fighting cancer. So ofcourse I gave him some information about this juice, about the studies, about the results, etc. but since he was an engineer he did all the research himself. And that also gave him information about the price. Because he didn’t believe in such a wonderful fruit, to him the price was way too high and so he decided NOT to give it a chance. Okay, fair enough; I just provide the information and people decide to use it or not. He got treated with the regular medication and luckely after a couple of month he was diagnosed healthy again. Perfect! But after another 1,5 years in October 2007 we received the horrible news that he was in very bad shape again and the doctors only gave him 6 more weeks! Wow, that was a shock! What happened is that many metastases of this prostate cancer settled in his body and had grown rapidly and also he had 2 huge tumors in his brain. So, that would be the end of him.

So, when I received this bad news I felt really divided about what to do. I wanted to give him 2 caes, 8 bottles, of mangosteenjuice because it might really help him, but the main contact at our company told me that the family wouldn’t be open to that. So I went home, felt really bad, and decided to give it a try anyways. I really wanted him to drink the juice; it might help him feel better, ease the pain, and maybe more. So I picked up the phone to call his wife, and sat there more than an hour with my heart beating like a drum, not knowing what to say, how to say it, or how to deal with it. But I dialed the number and his wife picked up the phone. After I told her who I was and what I wanted to do she told me she knew about this juice, remembered that her husband spoke about it more than a year ago, and she thought it was worth the try. So I got into my car immediately and went over to her house about 45 minutes away. There we sat at the table for about half an hour and it was quite emotional. She promissed me that she would leave the decision to her husband and I left the cases as a gift. Nothing happened for about 2 months and everybody, including me, assumed that he already died. But somewhere in the first week of January, while I was at work, he called me up and scared the shit out of me! My heart skipped a beat and after I asked how he was doing he told me he felt pretty well! Fantastic! He also told me that he didn’t believe in the product but his wife thought it a good idea to keep using the juice so I got him on autoship. I suggested to take the 21-days challenge, specially designed for people with terminal phase cancer, but he decided against it and tried a lower dosage. So, several weeks passed and the signs got better and better. After a clinical research the wonderful diagnosis came: all metastases were completely gone and the 2 huge tumors in his brain were minimized with a factor 8! So, almost completely gone too! I was excited and so happy for him. But after another month he decided to stop drinking the juice because he didn’t accept that the improvement was because of the juice. Weird, right? But ofcourse I respected his decision and stopped his orders. But after about 2 months again came the terrible news. The cancer returned full force and he was falling back rapidly. So I decided to call him again and convinced him and his wife to start drinking the juice again. I suggested the 21-day challenge again, but again he decided just to take a lower dosage. Okay, better that than nothing! And again after several weeks the signs were fantastic. He even returned at work every week to pick it up again and everybody spoke about the remarkable recovery. Only I knew why that was because I only told 1 or 2 people about it. So, you’d think that this would do it for him and he would be a believer after all. No, think again! In January this year he emailed me that he wanted to stop drinking once again! I couldn’t believe it! 

So, last Thursday we received the dramatic news that he passed away after all. And I felt so miserable, mad, frustrated, sad, all at the same time!  Ofcourse I could never say that mangosteen juice would have cured him completely, but the recoveries when he started drinking were absolutely remarkable. So, is this a good story, or a bad one? I really don’t know. Since hardly anybody knew of him drinking the juice it doesn’t really matter. After all the outcome is so very sad! Well, I just feel good that he was able to live another 18 months, to see his granddaughter being born, to see her grow, and enjoy her for about a year. At least that. Maybe it was worth it after all!

Till next time, hopefully with good news or a funny story! Luv y’all and take care of life. And make sure to enjoy it every day! In the meantime, take a look at this interview with 2 doctors about what mangosteen could do treating cancer

John

Today is Easter here in Holland. Which basically means that many people and families go to the “Woonboulevards”; lots of stores with furniture, curtains, tv-sets, kitchens, bedrooms and lunchrooms. Nobody is going to buy anything, they just do some windowshopping “because everybody does it”! Hordes of people crowding and bumping into eachother to see the new “Björn” at Ikea’s or a new cover for the couch. Or maybe to score a new pan for the kitchen with new anti-stick coating or a spindle of DVD’s to burn the freshly downloaded movies. Nothing special at all!

But not me, I’m preparing for my “Drifter-night”. My wife had this great idea to invite her group of bellydance friends to continue the chit-chatting they do every time after bellydance-class. They’ll bring food, drinks, music and will spend the night doing the things they like so much……… talking, eating, drinking and dancing. And what about me? I’m kindly urged to leave the house and “do something for myself”! Whatever that may be. Not that I don’t have anything to do, on the contrary, I got plenty things that I like and could do. But I always like to do these things whenever I like and not whenever somebody else tells me to do it. But hey, that’s marriage too!

Because it’s Easter and all families have their things planned, I can’t visit all my friends….. they got their things to do. Many stores and café’s are closed, so that’s no option either. Ofcourse I could always update my blog, but that’s not an night-filling program. I could call some other friends to ask if they’ve got anything to do tonight, but they’ll probably ask me why I’m not with my wife during Easter and then I’ve got to tell them why, and that makes me feel like a hobo, the homeless drifter that goes from town to town; that’s not a comfortable feeling.

So I think I’ll just go running for an hour, take a shower, make up a story to tell my friends, that my wife is ill, or preparing for a very difficult exam and doesn’t want anyone to interrupt, and hopefully they buy it. That gives me free coffee, maybe an Easter snack, and good company for the night. Hopefully I’m allowed to sneak in again tonight when everybody is gone. Then I can snuggle into my wife again, kiss her in the neck and say: “What a great and relaxed Easter we had! Was it as good for you as it was for me?”

Why did they ever make Easter a holiday? Is that how people meant it to be in the early days? And who invited the Easter Bunny anyways? Ever thought about the correlation of Jezus and the Easter Bunny? Maybe this short movie will enlight you. Enjoy!